چند روزی است که نمی دونم از دنیا چی می خوام؟!
نمی دونم چرا اینقدر زود ناراحت می شم؟!
حس می کنم درگیر یه خلا روانی ام که مثه یه جاذبه هولناک دائما منو به سمت خودش می کشه .
درد نمی کشم…. اما اشک می ریزم..!
فریاد نمی زنم …. اما اشک می ریزم…!
به مبارزه برنمی خیزم اما اشک می ریزم…!
از عالم و ادم کینه ای ندارم…. اما اشک می ریزم..!
به خداوند خدا ایمان و توکل دارم …. اما اشک می ریزم…!
دیشب با اینکه خیلی خوابم می اومدولی سوال ذهنی ام خواب را بر من روا نمی داشت!
پس از مدتی تامل به نکته ای رسیدم :
که شاید من هنوز هم از زندگی ام متوقعم …
با اینکه توی این چند ماه کاملا زیرورو شده بودم و با تمام وجود فهمیدم که همه چیز در دست اوست اما بازهم توکلم 100% نبود
و من باید فقط اکنون رو ببینم و به قول سهراب سپهری زندگی آب تنی کردن در حوضچه اکنون است .
باید در لحظه زیست و بی توقع از زندگی و مخلوقات پدر …